Chloordioxide (ClO2)

Chloordioxide is een breedspectrum biocide met bewezen activiteit tegen bacteriën, virussen, gisten, mycobacteriën en bacteriesporen en getest volgens Europese testnormen. Het wordt veel gebruikt in medische en farmaceutische omgevingen. Het wordt ook gebruikt voor verschillende toepassingen, zoals drinkwaterbehandeling en het wassen en behandelen van levensmiddelen. Chloordioxide geniet de voorkeur boven niet-oxiderende ontsmettingsmiddelen vanwege de grotere werkzaamheid. Alcoholen en quaternaire ammoniumverbindingen bieden een redelijke werkzaamheid tegen bacteriën en schimmels. Ze zijn echter minder (of niet) effectief tegen virussen en mycobacteriën en hebben geen geloofwaardige werkzaamheid tegen bacteriesporen in aanvaardbare contacttijden. Chloordioxide heeft, als een high-level sporicide middel, daarentegen een bewezen contacttijd van slechts 30 seconden.

Aangezien chloordioxide een oxidatiemiddel is, gebeurt het doden primair via elektronenuitwisseling binnen de moleculaire structuur van het micro-organisme. Deze werkingswijze betekent dat het organisme geen weerstand kan ontwikkelen. Hoewel alle oxidatiemiddelen, in geschikte concentraties, sporicide desinfectie kunnen bieden, hebben ze verschillende nadelen in vergelijking met chloordioxide. Van waterstofperoxide en perazijnzuur is bekend dat ze corrosief zijn en een gevaar kunnen vormen voor gebruikers. Ozongeneratoren zijn duur en ontsmettingsmiddelen op basis van chloor hebben een korte houdbaarheid. Het is ook bekend dat chloor potentieel gevaarlijke bijproducten vormt.

Van chloordioxide is bekend dat het compatibel is met de meeste materialen die vaak worden aangetroffen in medische en farmaceutische apparatuur en omgevingen, en heeft een uitstekende staat van dienst op vlak van gezondheid en veiligheid bij gebruik op aanbevolen niveaus. Chloordioxide wordt niet als actief getransporteerd en wordt ter plaatse (point-of-use) gegenereerd uit natriumchloriet en een geschikt zuur. Dit geeft het product een zeer lange houdbaarheid in vergelijking met andere oxidatiemiddelen. De point-of-use ontwikkeling zorgt ervoor dat de geactiveerde oplossing een maximale efficiëntie biedt zonder dat testkits vereist zijn om er zich van te vergewissen of het product al dan niet geschikt is voor het vereiste doel.

Hoewel chloordioxide een gehalogeneerd desinfectiemiddel is, vormt het niet gemakkelijk gehalogeneerde bijproducten (trihalomethanen), vanwege de aard van de moleculaire binding. De meest algemeen aanvaarde structuur voor chloordioxide is een dubbel gebonden zuurstofatoom en een enkel gebonden zuurstofatoom aan het chlooratoom. De structuur resoneert, waardoor dubbele en enkele bindingen alterneren tussen de twee zuurstofatomen. Chloordioxide wordt ondersteund door de biocidenverordening voor gebruik in producttypen 2, 3, 4, 5, 11 en 12 en is ook goedgekeurd door de United States Environmental Protection Agency.